مىگويم : در اخبار اهل بيت ( ع ) آمده است : « ناصبيان فديهء شيعيان خود قرار داده مىشوند و اين به سبب ستمى است كه به آنها مىكنند و بدگويى و آزارى است كه نسبت به آنها روا مىدارند . » « 37 » در تفسير امام عسكرى ( ع ) از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه فرموده است : ( روز قيامت ) يكى از شيعيان ما كه در اعمال خود كوتاهى ورزيده ليكن ولايت و تقيّه و حقوق اخوان را حفظ كرده آورده مىشود و در برابر او صد تن و بيشتر تا صد هزار تن از ناصبيان را قرار مىدهند و به او مىگويند : اين فديهء تو از آتش است . پس اين مؤمنان به بهشت وارد و آن ناصبيان به جهنّم روانه مىشوند ؛ و اين مدلول قول خداوند متعال است : رُبَما يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ كانُوا مُسْلِمِينَ ، « 38 » يعنى كافران هنگامى كه آثار شوم اعمال خود را ببينند بسا آرزو مىكنند كه مسلمان مىبودند و در دنيا از مقام امامت اطاعت مىكردند تا مخالفان خود را فديهء خويش از آتش قرار دهند . غزّالى مىگويد : پيامبر ( ص ) فرموده است : « تب از زبانهء دوزخ است و آن بهرهء مؤمن از آتش است . » « 39 » در تفسير قول خداوند متعال كه فرموده است : يَوْمَ لا يُخْزِي اللَّهُ النَّبِيَّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ « 40 » آمده است كه خداوند به پيامبرش وحى فرمود كه من حساب امّتت را به تو واگذار مىكنم . پيامبر ( ص ) عرض كرد : نه اى پروردگار من تو از من به آنها مهربانترى . خداوند فرمود : اكنون تو را در ميان آنها خوار نمىكنم . « 41 » روايت شده است كه : « پيامبر خدا ( ص ) دربارهء گناهان امّتش از خداوند درخواست كرد و گفت : اى پروردگار من حساب آنان را به من واگذار تا ديگرى غير از من بر كردار بد آنها آگاه نشود . خداوند به او وحى فرمود آنها امّت تو و بندگان منند و من به آنها از تو مهربانترم ، حساب آنها را به ديگرى وانمىگذارم تا مبادا تو و غير از تو به كردار بد آنها

--> ( 37 ) بحار الانوار ، 3 / 250 - 246 ، باب احوال المتّقين و المجرمين يوم القيامة . ( 38 ) حجر / 2 : بسا كافران آرزو مىكنند كه مسلمان مىبودند ، در تفسير برهان 2 / 325 بعد از واژهء مسلمين افزوده است به فتح سين و تشديد لام . ( 39 ) كافى ، كلينى 3 / 111 ، از امام صادق ( ع ) روايت شده كه : « تب پيك مرگ و زندان خدا در زمين و بهرهء مؤمن از آتش است . » ( 40 ) تحريم / 8 : . . . در آن روزى كه خداوند پيامبر و كسانى را كه به او ايمان آوردند خوار نمىكند . ( 41 ) عراقى گفته است اين حديث را ابن ابى الدّنيا در كتاب حسن الظّن باللّه نقل كرده است .